Oturma odası, bir evde en çok yanlış kurgulanan alan diye düşünüyorum. Yatak odasında yatağın yeri neredeyse kendini belli eder, mutfakta tezgâh hattı zaten sizi yönlendirir; ama oturma odasında hem misafir ağırlıyor, hem film izliyor, hem çocuk oyun alanı açıyor, bazen de laptopla çalışıyorsunuz. Yıllar içinde kendi evimde üç kez düzen değiştirdim, tanıdıklarımın salonlarında sayısız kez kanepe taşıdım. Aşağıda anlatacaklarım kitaptan okuduğum kurallar değil, denedikten sonra "işte bu tuttu" dediğim şeyler. Karar aşamasındaysanız, yani "L kanepe mi ikili takım mı", "halı büyük mü küçük mü" diye kıyaslıyorsanız, doğru yerdesiniz.
İlk evimde yaptığım hata şuydu: mağazada çok güzel duran bir üçlü kanepeyi aldım, salona girdi ama girdiği yerde kaldı. Etrafında dolaşmak için 40 cm boşluk kalıyordu, herkes yan yan yürüyordu. O günden sonra hiçbir mobilyayı ölçmeden almadım.
Kâğıda basit bir plan çizin, sonra maskeleme bandıyla yere mobilyaların sınırlarını yapıştırın. Kulağa fazla titiz gelebilir ama beş dakika sürüyor ve sizi binlerce liralık pişmanlıktan kurtarıyor. Benim ölçütlerim şunlar:
Küçük salonlarda en çok işe yarayan hamle, ayaklı mobilya kullanmak oldu. Altından zemin görünen kanepe ve koltuk, kütle olarak aynı hacmi kaplasa da gözde çok daha hafif duruyor. Zemin seçiminin bu algıya doğrudan etkisi var; sürekli devam eden bir parke ya da geniş formatlı karo, alanı bölmediği için oda ferah okunuyor.
En sık aldığım soru bu. Cevap "duruma göre" ama duruma göre'nin de bir tablosu var. Kendi deneyimimden çıkardığım özet:
| Seçenek | İyi tarafı | Zorlayan tarafı | Kime uygun |
|---|---|---|---|
| L köşe takım | Oturma kapasitesi yüksek, uzanmaya elverişli | Yerleşim esnekliği düşük, taşınmada sorun | Uzun süre kalınacak, düzenli TV izlenen salonlar |
| Üçlü + iki tekli | Sohbet düzeni kurmak kolay, istediğiniz gibi ayrıştırırsınız | Daha fazla metrekare ister | Sık misafir ağırlayanlar |
| İki adet ikili kanepe | Simetri, dengeli görüntü | Uzanmak konforsuz | Kare planlı, orta ölçekli odalar |
| Yataklı kanepe | Konuk odası ihtiyacını çözer | Oturma konforu genellikle daha sert | Tek salonu olan küçük daireler |
Kumaşta ise şunu öğrendim: açık renk sevenler için çıkarılabilir kılıf, dokusuz düz kumaştan daha önemli. Evde hayvan varsa keten görünümlü sık dokuma tırnak tutmuyor, kadife ve bukleye göre çok daha affedici. Mobilya kalitesini ölçmenin en hızlı yolu da kolçağa oturmak; iskeleti zayıf ürün orada hemen ses verir.
Küçük halı almak, odayı küçültmenin en garanti yolu. Halı, oturma grubunun ön ayaklarının üzerine gelecek kadar geniş olmalı. 160x230 çoğu salonda yetersiz kalıyor; 200x300 çok daha oturaklı bir sonuç veriyor.
Salonumda tavandaki tek lambayı akşamları neredeyse hiç açmıyorum. Bunu fark ettiğim gün aydınlatmaya bakışım değişti. Konforu belirleyen şey ışığın miktarı değil, yönü ve sıcaklığı.
Ampullerde 2700-3000K aralığını tercih ediyorum; daha yükseği ofis hissi veriyor. Üç ayrı noktadan gelen yumuşak ışık, aynı odayı tek tavan lambasına göre çok daha pahalı gösteriyor. Renk seçiminde de bunu unutmayın: duvarınızın rengi, gün ışığında ve akşam ampul altında iki farklı ton gibi görünür. Bu yüzden boya kararı vermeden önce numuneyi duvara sürüp bir gün bekliyorum.
Mobilya girdikten sonra çoğu salon eksik durur, sebebi genelde dikey yüzeylerin boş kalmasıdır. Duvar dekorasyonu için tablo ya da çerçeve grubu kullanacaksanız, alt kenarı göz seviyesine gelecek şekilde asın; kanepe üstünde asılan grubun genişliği kanepenin yaklaşık üçte ikisi kadar olsun.
Perdede en sık gördüğüm hata, kornişi pencere kasasına bitişik takmak. Kornişi tavana yakın monte edip perdeyi pencerenin iki yanına taşırdığınızda pencere büyümüş gibi görünüyor. Aksesuarlarda ise tek bir kural işime yarıyor: tekli değil, üçlü ve farklı yükseklikte gruplayın. Bir vazo, bir kitap yığını, bir küçük heykel; bu üçlü neredeyse her sehpada çalışıyor.